شما نمىتوانيد اين ابرها كه منابع اصلى بارانند در اختيار بگيريد ، و نيز ممكن است اشاره به ذخيره كردن باران بعد از نزولش باشد ، يعنى شما نمىتوانيد حتى بعد از نزول باران آن را به مقدار زياد گرد آورى و حفظ كنيد ، اين خدا است كه از طريق منجمد ساختن آنها در قله كوه‌ها به صورت برف و يخ ، و يا فرستادن آنها به اعماق زمين كه بعدا به صورت چشمه‌ها و كاريزها و چاهها ظاهر مىشوند ، آنها را گردآورى و ذخيره مىكند . سپس به دنبال بحثهاى توحيدى به معاد و مقدمات آن اشاره كرده ، ميگويد : « مائيم كه زنده مىكنيم و مائيم كه ميميرانيم » ( * ( وَإِنَّا لَنَحْنُ نُحْيِي وَنُمِيتُ ) * ) . « و وارث همه روى زمين و تمام اين جهان مائيم » ( * ( وَنَحْنُ الْوارِثُونَ ) * ) . اشاره به مساله حيات و مرگ كه در واقع مهمترين و قطعىترين مسائل است هم مىتواند مقدمه براى بحث معاد باشد و هم تكميلى براى بحث توحيد ، چرا كه پديده حيات شگرفترين پديده عالم هستى است ، و بررسى اين پديده به خوبى مىتواند ما را به آفريننده حيات آشنا سازد ، اصولا نظام مرگ و زندگى نظامى است كه بدون اتكاء بر يك قدرت و علم بى پايان امكان پذير نيست . از سوى ديگر وجود مرگ و زندگى خود دليل بر اين است كه موجودات اين عالم از خود چيزى ندارد و هر چه دارند از ناحيه ديگرى است ، و سرانجام وارث همه آنها خدا است ! . بعد اضافه مىكند « ما هم پيشينيان شما را مىدانيم و هم متاخران را » ( * ( وَلَقَدْ عَلِمْنَا الْمُسْتَقْدِمِينَ مِنْكُمْ وَلَقَدْ عَلِمْنَا الْمُسْتَأْخِرِينَ ) * ) . بنا بر اين هم خود آنها و هم اعمالشان در برابر علم ما روشن و آشكارند ، و از